Swasti Kulshreshtha
This story describes a scene from the Hindu epic Ramayana where Queen Kaushalya, Lord Ram's mother, is begging Ram not to go to the forest where he is sent for exile for fourteen years.
-
Generally, there is a lot of brightness in Queen Kaushalya's room but today the curtains are closed and only faint traces of sunlight are entering through the dark cloth. The room is a mess with every item thrown here and there and even the maids were not allowed by Kaushalya to enter and arrange everything, including her bedspread. This is quiet opposite of her as a Queen, amongst all the three queens of King Dashrath, she was always the most orderly, the most queen-like, the most regal, with people looking up to her and taking inspiration from everything she did. But today she didn't care for what the people would say, today she was distraught and she made sure that people would know it. After all, what else could the people expect? She had just received news that her son Ram, who was next in line for the throne of Ayodhya, has been ordered by the king to go into the forest for a period of fourteen years, after which he could return and rule. Even if the people weren't watching her actions, even if she would have been a simpleton, the thought of separation from her son for fourteen years would have been enough to upset her.
Kaushalya had given specific orders to the guards to allow no one in her room except her son. She had already talked to King Dashrath to sway his mind and change his decision but the king would not go back on his words, he had left it entirely up to Ram to follow his orders or not. And Kaushalya knew Ram well, not because he was her flesh but because she had watched him grown up and instilled in him most of the values he had. She had always taught him to be 'Maryada Purushottam', and now for Ram, honour was greater than everything.
The guards outside Kaushalya's door announced the arrival of Ram. Only then did the doors budged for the first time today and let in a little light. Kaushalya watched Ram's frame against the light. She almost could not believe that her son had grown up so much, it felt like yesterday when he was a little boy demanding to eat food only if she fed it to him. Kaushalya knew that stubborn as Ram was, he would never go against his mother and this was the only card she could use right now.
Ram came inside the room and looked at Kaushalya. Her appearance screamed only one thing- distraught. She hadn't even combed her hair which were going every which way. Her saree was loosened at the bosom and she didn't even care to take care of it. She was not wearing any jewellery either. Her eyes were blood-shot with tears still spilling out of them. Kaushalya always loved to play the part of a queen and Ram had never seen her like this before, he now knew that his decision to go to the forest for fourteen years would not go down well with his mother.
Kaushalya immediately hugged him and started crying, "Ram, my son, you are not leaving! You are staying right here and ruling over our kingdom! The throne is yours!" As she let these words out, she couldn't believe that so much had happened in such a little time. Yesterday at this time she was so happy, the king had announced that the crown prince would be coronated soon and take over the kingdom. She was the happiest woman and the proudest mother on the planet then, and suddenly everything has changed. It was all because of Queen Kaikeyi, she got the best of her by asking Raja Dashrath for the debts he owed her for saving his life in battle once. Queen Kaikayi had used them to order for Ram's Vanvas (going to live in the forest) for fourteen years, practically exiling him, and also to make her own son Bharat the next king of Ayodhya instead of his step-brother Ram. Since King Dashrath had made this promise to Kaikeyi long ago that he would fulfill his wishes for saving his life, he couldn't take back his words now and had to honour her wishes. But nobody had imagined, least of all Kaushalya, that Kaikeyi could be so selfish to use her wishes to give her son the throne. Kaushalya had always been good to Kaikeyi and they had always lived as sisters, but now she had lost all respect in Kaushalya's eyes, maybe in the eyes of everyone in the kingdom as everyone loved Ram and wanted to see him as the king.
A long time passed before Ram said anything, he just stood there hugging his mother. He knew this could be the last hug he would get in a long long time. Also, he couldn't speak anything as he was afraid his voice would break, his tears would come out splashing and he would lose all self-control over his crying. He was afraid that he would show to her mother how hurt he was too over the turn his life had taken. Yesterday, he was going to be coronated, today he was going into exile. But he could not let his mother know about his pain. Close as they were, he had to be the stronger pillar for now. Kaushalya had always been a source of support for Ram, even when she didn't knew it, but today Ram had to be the stronger one. Every tear that would drop out of Ram's eyes would only make Kaushalya weaker.
"I have to go, Maa." He could barely say it without letting his voice break.
Up till now Kaushalya was sad, but hearing this from Ram made her angry. She leaped out of Ram's arms to face him. She said wiith angry countenance, "Ram, if your father and your King ordered you to leave, then I, your Mother and your Queen, orders you to stay and rule. You are not going into the forest, this is my order. You have to follow it!"
Ram noticed that his mother minced her teeth as she said this. She was really angry, and wanted this to be the final say. "Mother, please don't put me in such a difficult position. You are my mother, everything that you say is my command. But this I cannot follow, not because I am choosing my father over you or a king over a queen but because if I do stay here then that would harm your honor more than anybody else's. Everyone would say that 'Kaushalya's son' didn't do the honourable thing but if I do my duty, everyone would praise you and your upbringing."
Kaushalya knew that what Ram was saying made a lot of sense but she was in no mood to listen. "I don't care what anyone would say Ram! I have spent my entire life thinking what people would say, as a little princess, as a young Queen but I can't do it right now. I have been brought up in this way and I passed it on to you. I am the reason for whatever decision you are making right now, and I would blame myself all my life for bringing you up in this way. If I only knew then that every value I ever gave you would come back to hurt me in such a way!" She dropped to the floor and started crying again as Ram sat beside her on the floor and took her hand in his.
"Don't blame yourself for my upbringing mother. Whatever you have taught me is my most valued knowledge. I have imbibed your values and I can say this with certainty that these values would stand the test of time. Whenever people would praise Ram for being Maryada Purushottam, they would also praise Kaushalya for making him this way. Whenever people would look up to me for helping them in doing the right thing, no matter how hard it would be, they would also be looking up to you.
"Also, it's not just my morals that are telling me to go to the forest. There is also a voice inside my head, a voice that is all around me, a voice in the breeze, in the rustling of the leaves of tress, a voice in every crow's caw, a voice in the burble of every brook, that is telling me that this is the right thing to do. I don't know what's in store for me in the forest, but I know that I have to go, as if some greater power wants me to go so that I can - how shall I put it into words- maybe discover something. I want to take care of my kingdom, I want to serve Ayodhaya as its king more than anything else in the world, it had been my dream since I was old enough to dream for anything. But I surrender myself to that greater power, if I don't obey it even when I know it in my heart to be right than that would only bring destruction to my kingdom, and I cannot let that happen. I know it in my heart mother that I would sit on the throne one day, that I would be Ayodhaya's ruler one day- it's 'rightful' ruler, but I am willing to wait for it. If the time is not right for me now, then I am willing to wait for it."
"Ram, please don't be so stubborn. I know you are very close to this godly voice that you are describing, it's been said by astrologers, written in legends already. Yet, please reconsider your decision for your mother! I have consulted an astrologer and he has predicted that if you go then you would not enjoy peace for long, some hardship would fall on you soon and it could be big enough to cause problems between you and your wife, Sita. Your decision would not just affect you, it would affect everyone, including Sita. Could you not change your mind even for the love of your life?"
"Mother, I love Sita with all my heart. Even if she stays here in Ayodhaya and I go alone into the forest, I would love her. She would remain in my heart always, even if we are separated physically, nothing could remove her from my heart. She would occupy the greatest place in my heart like gold occupies the greatest repute amongst all the other metals. For me, love goes beyond just the meeting of bodies, just the sharing of words said to each other and duties performed for each other. For me, love is a force that binds to souls together forever, because even if we would be physically separated, my love for her would still remain in my heart, her memory would always be there with me, comforting me in my hard times and her sweet voice would always be in my mind, guiding me through my troubles. And if she loves me as much as I love her, then this would be her test also, she would have to decide for herself if she wants to remain by my side or not. But I know that I would love her anyway.
"As for the great trouble, mother, I would not let it scare me right now. More troubling than the hardship, is the fear of that hardship. I would face it when the time comes. I would not run away from my destiny, I would fulfill it. Much has been said about my destiny by the astrologers already, I have grown up hearing that I am meant to bring order into this world. If this is the moment that would allow me to do it, then I would embrace it. I am going to choose the path that has chosen me.
"Every man faces trouble in his life, I am just the same, a man on the cusp of choosing between the right and the wrong. All my life I have believed in righteousness because that's what I have seen from you, from my father and from everyone else around me. I am not going to abandon my belief because one bad thing happened to me, because someone else's action upset me. The load of sending me to exile is on Kaikeyi mother's shoulders, I would not make it mine by constantly asking myself why she did what she did. I am going to ask that superior energy to help me through this trouble and keep moving on the way that has opened in front of me. Please don't stop me mother, I would hate it if you of all people would think that your Ram is a coward! Give me your blessings instead, so that I can find peace and happiness wherever I go!"
"My son can never be a coward, Ram! I am the coward, Ram, I am so afraid of what will happen to me when you are not here. What would I do without seeing your face or knowing that you are so far away from me where I couldn't help you. I would go to the forest with you, but I can't a queen can't leave her king, and a king can't leave his kingdom, oh, if only there was a rule that barred princes from leaving their kingdoms too! What kind of justice is this?"
"It was fate that brought me to you in this life mother, and I would always be grateful to it. Fate gave me to you, and fate separates us today. But has a man ever been able to go against his fate, no, that's only for the Gods. I know that there is something godly in me, I have always known, but I am also a man for now, bound in flesh and blood. Even I can't stand against what's meant to be. It saddens me that I am hurting you and I have no right to ask this of you but can you please not worry, for your son Ram, can you not focus on the separation and look upto the coming back? Can you spend these fourteen years thinking of the day that we would finally meet again and how sweet would that moment be? Life is meant to be lived in the present but the thoughts of the future make it more bearable. In our hard times we always look to a future where the grass is greener, where everything is better. Can you hold onto that hope for fourteen years, for me?" On hearing this, Kaushalya looked into Ram's eyes with a certain kind of clarity. She held his hand tighter and he could see that the old queen in her was returning. And this was not a queen in title but in her actions and in her demeanor. Even if she was born into an ordinary family, Ram knew that his mother would have done everything like a queen would, with patience and understanding, and she would bring him up like this too, reagardless of whether he was a Prince, a God or an ordinary cowherd.
"And what can I say of justice, mother?" Ram continued, "for it always keep changing for every person and in every yug! For me, justice is going to the forest, fulfill the promise my father made to Kaikeyi Maa, and I am not angry at all. Kaikeyi mother saved my father's life, she earned those promises from my father and she had every right to use it for what she wanted the most. That was justice for her, even if it challenged all our norms and hurt everyone so. And now I have to stand true to the word my father had given, this is what has to be done, this is the only justice I see."
Kaushalya stood up and Ram stood up with her. She hugged him again. "Ram, my son, you have grown up to be so wise. You are teaching your mother now about these matters that I used to teach you about. I can always see a part of myself in you but now I see you for what you really are, you are so much greater, you really are a God. Go and fulfill your destiny, my blessings are always with you, wherever you go." Tears still pooled Kaushalya's eyes but she didn't say anything after this. Ram could feel a power in her embrace, like she was actually transporting her energy to him that could help him survive through anything in the world. Nothing could have made Ram happier at that moment. He had been very troubled since yesterday but now he was full of hope too, thinking of the future when he would return and hug his mother like this again, how sweet would that re-union be!
Finally, he let go of his mother even when she wanted to hold on to him longer and started to go out through the door.
Kaushalya still stood where she was standing before, feeling mentally or physically exhausted, she hadn't been able to move much. She stopped Ram one more time and he looked back at her. "Ram, I know that everything that's happened is hurting everyone, your father most of all, but I hope Sita decides to go with you. I know that you would be taken care of if she is with you. And, my son, if she leaves with you, promise me that you will take care of her, that you would not ask her to sacrifice for the sake of society and other people's words like I am sacrificing today." Ram looked in Kaushalya's eyes and nodded and then went out the door.
He didn't say anything but Kaushalaya knew that he would never ignore her words. But would Ram really keep his promise? Only fate knew that and only time would tell it to Kaushalya, to Sita and to the whole world.
--
This story is inspired from the poem 'A Scene from the Ramayana' by Brij Narain Chakbast
ஸ்வஸ்தி குல்ஷ்ரேஷ்டா
இந்த கதை இந்து இதிகாசமான ராமாயணத்தின் ஒரு காட்சியை விவரிக்கிறது, அங்கு ராமரின் தாயான ராணி கௌசல்யா, ராமரை பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் செய்ய அனுப்பப்பட்ட காட்டிற்கு செல்ல வேண்டாம் என்று கெஞ்சுகிறார்.
-
பொதுவாக, ராணி கௌசல்யாவின் அறையில் நிறைய பிரகாசம் இருக்கும், ஆனால் இன்று திரைச்சீலைகள் மூடப்பட்டு, இருண்ட துணியின் வழியாக சூரிய ஒளியின் மெல்லிய தடயங்கள் மட்டுமே நுழைகின்றன. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக வீசி எறியப்பட்ட எல்லாப் பொருட்களாலும் அறை அலங்கோலமாக இருக்கிறது, வேலைக்காரிகளைக் கூட உள்ளே நுழைந்து அவளது படுக்கை விரிப்பு உட்பட அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்ய கௌசல்யா அனுமதிக்கவில்லை. இது ஒரு ராணியாக அவளுக்கு நேர் எதிரானது, மன்னன் தஷ்ரத்தின் மூன்று ராணிகளிலும், அவள் எப்போதும் மிகவும் ஒழுங்கானவள், மிகவும் ராணியைப் போன்றவள், மிகவும் ராஜரீகமானவள், மக்கள் அவளைப் பார்த்து, அவள் செய்த எல்லாவற்றிலிருந்தும் உத்வேகம் பெற்றாள். ஆனால் இன்று மக்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்று பொருட்படுத்தாமல், இன்று மனமுடைந்து, மக்களுக்குத் தெரியும் என்று உறுதியளித்தாள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மக்கள் வேறு என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? அயோத்தியின் சிம்மாசனத்திற்கு அடுத்தபடியாக இருந்த தன் மகன் ராமனை, பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டிற்குச் செல்லுமாறு அரசனால் கட்டளையிடப்பட்டதாகவும், அதன் பிறகு அவன் திரும்பி ஆட்சி செய்ய முடியும் என்றும் அவளுக்குச் செய்தி வந்தது. அவளது செய்கையை மக்கள் கண்டுகொள்ளாவிட்டாலும், எளியவளாக இருந்திருந்தாலும், பதினான்கு வருடங்களாக தன் மகனைப் பிரிந்திருப்பதை எண்ணி அவள் மனவேதனை அடைந்திருக்கும்.
கௌசல்யா தனது மகனைத் தவிர வேறு யாரையும் தனது அறையில் அனுமதிக்கக் கூடாது என்று காவலர்களுக்குக் குறிப்பிட்ட உத்தரவு பிறப்பித்துள்ளார். மன்னன் தசரதனின் மனதைத் திசைதிருப்பவும், அவனது முடிவை மாற்றவும் அவள் ஏற்கனவே அவனிடம் பேசிவிட்டாள், ஆனால் ராஜா அவனுடைய வார்த்தைகளில் இருந்து பின்வாங்கவில்லை, அவனுடைய கட்டளையைப் பின்பற்றலாமா வேண்டாமா என்பதை அவன் முழுக்க முழுக்க ராமரிடம் விட்டுவிட்டான். மேலும் கௌசல்யா ராமை நன்கு அறிந்திருந்தார், அவர் தனது சதை என்பதால் அல்ல, ஆனால் அவர் வளர்ந்து வருவதைப் பார்த்து, அவர் கொண்டிருந்த பெரும்பாலான மதிப்புகளை அவருக்குள் விதைத்ததால். அவள் எப்போதும் அவனுக்கு 'மர்யதா புருஷோத்தம்' என்று சொல்லிக் கொடுத்தாள், இப்போது ராமுக்கு மரியாதை எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக இருந்தது.
கௌசல்யாவின் கதவுக்கு வெளியே இருந்த காவலர்கள் ராமின் வருகையை அறிவித்தனர். அதன்பிறகுதான் கதவுகள் இன்று முதல் தடவையாக அசைந்து கொஞ்சம் வெளிச்சம் வந்தது. கௌசல்யா ராமின் பிரேமை வெளிச்சத்திற்கு எதிராகப் பார்த்தாள். தன் மகன் இவ்வளவு வளர்ந்துவிட்டான் என்பதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை, அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது அவனுக்கு உணவளித்தால்தான் உணவு உண்ண வேண்டும் என்ற கோரிக்கை நேற்று வந்தது போல் இருந்தது. கௌசல்யா ராமைப் போலவே பிடிவாதமானவர், அவர் ஒருபோதும் தனது தாயை எதிர்த்துப் போக மாட்டார் என்பதும், அவர் இப்போது பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரே அட்டை இதுதான் என்பதும் தெரியும்.
ராம் அறைக்குள் வந்து கௌசல்யாவைப் பார்த்தான். அவளது தோற்றம் ஒன்று மட்டும் அலறியது - கலக்கம். எல்லா வழிகளிலும் செல்லும் தன் தலைமுடியை அவள் சீவவில்லை. அவளது புடவை மார்பில் அவிழ்ந்திருந்தது, அதைக் கவனிப்பதில் கூட அக்கறை இல்லை. அவளும் நகைகளை அணிந்திருக்கவில்லை. அவள் கண்கள் இரத்தம் பாய்ந்தன, அவற்றில் இருந்து இன்னும் கண்ணீர் வழிகிறது. கௌசல்யா எப்போதுமே ராணி வேடத்தில் நடிக்க விரும்புவாள், ராம் அவளை இதற்கு முன்பு பார்த்ததில்லை, பதினான்கு வருடங்கள் காட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற தனது முடிவு அம்மாவுக்குப் பிடிக்காது என்று இப்போது அவனுக்குத் தெரியும்.
கௌசல்யா உடனே அவனைக் கட்டிப்பிடித்து அழ ஆரம்பித்தாள், "ராம், மகனே, நீ போகவில்லை! நீ இங்கேயே தங்கி எங்கள் ராஜ்யத்தை ஆள்கிறாய்! சிம்மாசனம் உன்னுடையது!" இந்த வார்த்தைகளை அவள் வெளியே சொன்னதும், கொஞ்ச நேரத்தில் இவ்வளவு நடந்ததை அவளால் நம்ப முடியவில்லை. நேற்று இந்த நேரத்தில் அவள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள், பட்டத்து இளவரசனுக்கு விரைவில் முடிசூட்டப்பட்டு ராஜ்யத்தை கைப்பற்றுவார் என்று மன்னர் அறிவித்தார். அவள் அப்போது கிரகத்தின் மகிழ்ச்சியான பெண் மற்றும் பெருமைமிக்க தாய், திடீரென்று எல்லாம் மாறிவிட்டது. ராணி கைகேயியால் தான், ஒருமுறை போரில் தனது உயிரைக் காப்பாற்றியதற்காக ராஜா தசரதரிடம் அவர் செலுத்த வேண்டிய கடனைக் கேட்டு அவள் சிறந்ததைப் பெற்றாள். ராணி கைகேயி அவர்களைப் பயன்படுத்தி ராமரின் வனவாசிகளுக்கு (காட்டில் வசிக்கப் போகிறார்) பதினான்கு ஆண்டுகள் கட்டளையிடவும், நடைமுறையில் அவரை நாடுகடத்தவும், மேலும் அவரது மாற்றாந்தன் ராமருக்குப் பதிலாக தனது சொந்த மகனான பாரதத்தை அயோத்தியின் அடுத்த அரசனாக மாற்றவும் செய்தார். தன் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதாக நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே கைகேயியிடம் மன்னன் தசரதன் வாக்குறுதி அளித்திருந்ததால், அவனால் இப்போது தன் வார்த்தைகளைத் திரும்பப் பெற முடியவில்லை, அவளுடைய விருப்பத்திற்கு மதிப்பளிக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால், கௌசல்யாவைக் காட்டிலும், கைகேயி தன் விருப்பத்தைப் பயன்படுத்தி தன் மகனுக்கு அரியணையை அளிப்பாள் என்று யாரும் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. கௌசல்யா எப்போதுமே கைகேயியிடம் நன்றாகவே இருந்தாள், அவர்கள் எப்போதும் சகோதரிகளாகவே வாழ்ந்தார்கள், ஆனால் இப்போது அவள் கௌசல்யாவின் பார்வையில் மரியாதையை இழந்துவிட்டாள், ஒருவேளை ராஜ்யத்தில் உள்ள அனைவரின் பார்வையிலும் ராமனை நேசித்ததால், அவனை ராஜாவாக பார்க்க விரும்பினாள்.
ராம் எதுவும் பேசுவதற்குள் வெகுநேரம் கழிந்தது, அவன் அம்மாவைக் கட்டிக் கொண்டு அப்படியே நின்றான். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அவர் பெறும் கடைசி அணைப்பு இதுவாக இருக்கும் என்று அவருக்குத் தெரியும். மேலும், அவனது குரல் உடைந்து விடுமோ, கண்ணீர் துளிர் விடுகிறதோ, அழுகையில் தன்னடக்கத்தை இழந்துவிடுவாரோ என்று பயந்ததால் அவரால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. தன் வாழ்க்கை எடுத்த திருப்பத்தில் தான் எவ்வளவு காயப்பட்டிருப்பதை தன் தாயிடம் காட்டிவிடுவானோ என்று அவன் பயந்தான். நேற்று, அவருக்கு முடிசூட்டு விழா நடக்க இருந்தது, இன்று வனவாசம் செல்கிறார். ஆனால் அவனுடைய வலியை அவனால் அம்மாவிடம் சொல்ல முடியவில்லை. அவர்கள் நெருக்கமாக இருந்ததால், அவர் இப்போது வலுவான தூணாக இருக்க வேண்டும். கௌசல்யா எப்போதுமே ராமுக்கு ஆதரவாக இருந்தாள், அவளுக்குத் தெரியாமல் கூட, ஆனால் இன்று ராம் வலிமையானவனாக இருக்க வேண்டியிருந்தது. ராமின் கண்களில் இருந்து வெளியேறும் ஒவ்வொரு கண்ணீரும் கௌசல்யாவை பலவீனப்படுத்தும்.
"நான் போக வேண்டும் மா." அவனால் குரல் உடைக்காமல் அதைச் சொல்ல முடியவில்லை.
இதுவரை கௌசல்யா சோகமாக இருந்தாள், ஆனால் ராமின் இதைக் கேட்டது அவளுக்கு கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் ராமின் கைகளிலிருந்து அவனை எதிர்கொள்ள குதித்தாள். அவள் கோபமான முகத்துடன், "ராம், உன் தந்தையும் அரசனும் உன்னை விட்டு வெளியேறும்படி கட்டளையிட்டால், நான், உங்கள் தாயும், உங்கள் ராணியும், உங்களை அங்கேயே தங்கி ஆட்சி செய்யும்படி கட்டளையிடுகிறோம், நீங்கள் காட்டிற்குச் செல்லவில்லை, இது என் உத்தரவு. அதைப் பின்பற்ற வேண்டும்!"
இப்படிச் சொல்லும் போதே அம்மா பற்களை நசுக்கியதை ராம் கவனித்தான். அவள் மிகவும் கோபமாக இருந்தாள், இதுவே இறுதியான சொல்லாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினாள். "அம்மா, தயவு செய்து என்னை இப்படி ஒரு இக்கட்டான நிலைக்கு ஆளாக்காதீர்கள். நீங்கள் என் அம்மா, நீங்கள் சொல்வதெல்லாம் என் கட்டளை. ஆனால் இதை நான் பின்பற்ற முடியாது, நான் உன்னை விட என் தந்தையை அல்லது ராணிக்கு ராஜாவைத் தேர்ந்தெடுப்பதால் அல்ல. ஏனென்றால் நான் இங்கு தங்கினால் அது மற்றவர்களை விட உனது கெளரவத்திற்குக் கேடு விளைவிக்கும். 'கௌசல்யாவின் மகன்' கெளரவமான காரியத்தைச் செய்யவில்லை என்று எல்லோரும் சொல்வார்கள், ஆனால் நான் என் கடமையைச் செய்தால், எல்லாரும் உன்னையும் உன் வளர்ப்பையும் பாராட்டுவார்கள்."
கௌசல்யா ராம் சொன்னது மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தது, ஆனால் அவள் கேட்கும் மனநிலையில் இல்லை. "யாரும் என்ன சொன்னாலும் எனக்கு கவலையில்லை ராம்! குட்டி இளவரசியாக, இளம் ராணியாக, மக்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்று என் வாழ்நாள் முழுவதையும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன், ஆனால் என்னால் இப்போது அதை செய்ய முடியாது. நான் இதில் வளர்ந்தேன். நான் அதை உங்களுக்கு அனுப்பினேன், நீங்கள் இப்போது எடுக்கும் எந்த முடிவுக்கும் நான் தான் காரணம், உங்களை இப்படி வளர்த்ததற்காக என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் குற்றம் சாட்டுவேன், நான் உங்களுக்கு வழங்கிய ஒவ்வொரு மதிப்பும் எனக்குத் தெரிந்தால் என்னை காயப்படுத்த மீண்டும் வருவேன்!" அவள் தரையில் விழுந்து மீண்டும் அழ ஆரம்பித்தாள், ராம் அவள் தரையில் அமர்ந்து அவள் கையை அவனது கையில் எடுத்தாள்.
"என்னை வளர்த்த தாய்க்காக உன்னைக் குறை சொல்லாதே. நீ எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்ததெல்லாம் என் மதிப்புமிக்க அறிவு. உன் மதிப்புகளை நான் உள்வாங்கிக் கொண்டேன், இந்த விழுமியங்கள் காலத்தின் சோதனையாக நிற்கும் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். மக்கள் ராமனைப் புகழ்ந்து பேசும் போதெல்லாம். மரியதா புருஷோத்தம் என்பதால், கௌசல்யாவை இப்படிச் செய்ததற்காக அவர்களும் பாராட்டுவார்கள்.சரியானதைச் செய்ய எனக்கு உதவுவதற்காக மக்கள் என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், அது எவ்வளவு கடினமாக இருந்தாலும், அவர்களும் உங்களைத் தேடிக்கொண்டிருப்பார்கள்.
"மேலும், என்னைக் காட்டிற்குச் செல்லச் சொல்வது என் ஒழுக்கம் மட்டுமல்ல, என் தலைக்குள் ஒரு குரல், என்னைச் சுற்றி ஒரு குரல், காற்றில் ஒரு குரல், மர இலைகளின் சலசலப்பில் ஒரு குரல். ஒவ்வொரு காகத்தின் பசுவிலும் ஒரு குரல், ஒவ்வொரு நீரோடையின் நீரோட்டத்தில் ஒரு குரல், இது சரியான விஷயம் என்று எனக்குச் சொல்கிறது, காட்டில் எனக்காக என்ன இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் நான் செய்ய வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும் ஏதோ ஒரு பெரிய சக்தி நான் போக வேண்டும் என்று விரும்புவது போல - நான் அதை எப்படி வார்த்தைகளில் சொல்வேன் - ஒருவேளை ஏதாவது கண்டுபிடிக்கலாம், நான் என் ராஜ்யத்தை கவனித்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன், அயோத்தியாவை அதன் ராஜாவாக எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக சேவை செய்ய விரும்புகிறேன் எதற்கும் கனவு காணும் வயதிலிருந்தே இந்த உலகம் என் கனவாக இருந்தது.ஆனால் அந்த பெரிய சக்தியிடம் நான் என்னையே சரணடைகிறேன், என் இதயத்தில் அது சரி என்று தெரிந்தாலும் நான் அதற்குக் கீழ்ப்படியவில்லை என்றால் அதுதான் தரும். என் ராஜ்ஜியத்திற்கு அழிவு, அதை நான் அனுமதிக்க முடியாது, நான் ஒரு நாள் சிம்மாசனத்தில் அமர்வேன், ஒரு நாள் நான் அயோத்தியாவின் ஆட்சியாளராக இருப்பேன் என்று என் இதயத்தில் தெரியும் அம்மா இதற்காக. இப்போது எனக்கு நேரம் சரியில்லை என்றால், அதற்காக நான் காத்திருக்க தயாராக இருக்கிறேன்.
"ராம், தயவு செய்து இவ்வளவு பிடிவாதமாக இருக்காதீர்கள். நீங்கள் விவரிக்கும் இந்த தெய்வீகக் குரலுக்கு நீங்கள் மிகவும் நெருக்கமானவர் என்று எனக்குத் தெரியும், இது ஏற்கனவே புராணங்களில் எழுதப்பட்ட ஜோதிடர்களால் சொல்லப்பட்டது. இருப்பினும், உங்கள் அம்மாவின் முடிவை மறுபரிசீலனை செய்யுங்கள்! நான் ஆலோசனை செய்தேன். ஒரு ஜோதிடர் மற்றும் அவர் நீங்கள் சென்றால் நீண்ட காலத்திற்கு அமைதியை அனுபவிப்பதில்லை என்றும், சில கஷ்டங்கள் விரைவில் உங்கள் மீது விழும் என்றும், அது உங்களுக்கும் உங்கள் மனைவி சீதாவிற்கும் இடையே பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு பெரியதாக இருக்கும் என்று கணித்துள்ளார், உங்கள் முடிவு உங்களை மட்டும் பாதிக்காது. அது சீதா உட்பட அனைவரையும் பாதிக்கும்
"அம்மா, நான் சீதாவை முழு மனதுடன் நேசிக்கிறேன், அவள் இங்கே அயோத்தியாவில் தங்கினாலும், நான் தனியாக காட்டிற்குச் சென்றாலும், நான் அவளை நேசிப்பேன், அவள் எப்போதும் என் இதயத்தில் இருப்பாள், நாம் உடலால் பிரிந்தாலும், எதுவும் அவளை நீக்க முடியாது. என் இதயத்தில் இருந்து, மற்ற எல்லா உலோகங்களிலும் தங்கம் மிகப் பெரிய புகழைப் பெறுவது போல, அவள் என் இதயத்தில் மிகப்பெரிய இடத்தைப் பிடிப்பாள், என்னைப் பொறுத்தவரை, காதல் என்பது உடல்களின் சந்திப்புக்கு அப்பாற்பட்டது, ஒருவருக்கொருவர் சொல்லும் வார்த்தைகளை பகிர்ந்து கொள்வது மற்றும் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகள் என்னைப் பொறுத்தவரை, காதல் என்பது ஆத்மாக்களை என்றென்றும் இணைக்கும் ஒரு சக்தி, ஏனென்றால் நாம் உடல் ரீதியாகப் பிரிந்தாலும், அவள் மீதான என் காதல் இன்னும் என் இதயத்தில் இருக்கும், அவளுடைய நினைவு எப்போதும் என்னுடன் இருக்கும், எனக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் கடினமான நேரங்கள் மற்றும் அவளுடைய இனிமையான குரல் எப்போதும் என் மனதில் இருக்கும், என் பிரச்சனைகளின் மூலம் என்னை வழிநடத்தும்.மேலும் நான் அவளை நேசிப்பது போல் அவள் என்னை நேசித்தால், இது அவளுக்கு சோதனையாகவும் இருக்கும், அவள் விரும்புகிறாளா என்பதை அவளே தீர்மானிக்க வேண்டும் என் பக்கத்தில் இருங்கள் அல்லது இல்லை, ஆனால் நான் அவளை எப்படியும் காதலிப்பேன் என்று எனக்குத் தெரியும்.
"அம்மா பெரிய கஷ்டத்தைப் பொறுத்த வரையில், நான் இப்போது என்னைப் பயமுறுத்த விடமாட்டேன், கஷ்டத்தை விட, அந்தக் கஷ்டத்தைப் பற்றிய பயம்தான் அதிகம், நேரம் வரும்போது அதை எதிர்கொள்வேன். என் விதியை விட்டு ஓட மாட்டேன். நான் அதை நிறைவேற்றுவேன், ஏற்கனவே ஜோதிடர்களால் என் தலைவிதியைப் பற்றி அதிகம் கூறப்பட்டுள்ளது, நான் இந்த உலகில் ஒழுங்கை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று கேள்விப்பட்டேன், நான் அதைச் செய்ய அனுமதிக்கும் தருணம் என்றால், நான் கட்டிப்பிடிப்பேன். என்னைத் தேர்ந்தெடுத்த பாதையை நான் தேர்ந்தெடுக்கப் போகிறேன்.
"ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்வில் பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்கிறான், நானும் ஒன்றுதான், சரி, தவறு எது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உச்சியில் இருக்கும் மனிதன். என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் நீதியை நம்பினேன், ஏனென்றால் அதைத்தான் உன்னிடமிருந்தும், என் தந்தையிடமிருந்தும் நான் கண்டேன். என்னைச் சுற்றியிருக்கும் அனைவரிடமிருந்தும், ஒரு கெட்ட காரியம் எனக்கு நேர்ந்ததாலும், யாரோ ஒருவரின் செயல் என்னை வருத்தப்படுத்தியதாலும், என் நம்பிக்கையை நான் கைவிடப் போவதில்லை, என்னை நாடு கடத்தும் சுமை கைகேயி தாயின் தோள்களில் உள்ளது, அதை நான் என்னுடையதாக ஆக்கிக் கொள்ள மாட்டேன். அவள் ஏன் செய்தாள் என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொள்கிறேன், இந்த கஷ்டத்திலிருந்து எனக்கு உதவ அந்த உயர்ந்த ஆற்றலைக் கேட்கிறேன், என் முன் திறந்த பாதையில் செல்லுங்கள், தயவுசெய்து என்னைத் தடுக்காதீர்கள் அம்மா, நான் அதை வெறுக்கிறேன். உங்கள் ராமர் ஒரு கோழை என்று எல்லா மக்களிலும் நீங்கள் நினைப்பீர்கள்! அதற்கு பதிலாக எனக்கு உங்கள் ஆசீர்வாதங்களைத் தாருங்கள், நான் எங்கு சென்றாலும் நான் அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் பெற முடியும்!
"என் மகன் ஒரு போதும் கோழையாக இருக்க முடியாது ராம்! நான் கோழை, ராம், நீ இல்லாத போது எனக்கு என்ன நடக்குமோ என்று பயமாக இருக்கிறது. உன்னுடைய முகத்தைப் பார்க்காமலோ, நீ என்னிடமிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறாய் என்று தெரியாமலோ நான் என்ன செய்வேன், என்னால் உனக்கு உதவ முடியவில்லை. நான் உன்னுடன் காட்டுக்குச் செல்வேன், ஆனால் ஒரு ராணி தனது ராஜாவை விட்டு வெளியேற முடியாது, ஒரு ராஜா தனது ராஜ்யத்தை விட்டு வெளியேற முடியாது, ஓ, இளவரசர்கள் தங்கள் ராஜ்யங்களை விட்டு வெளியேறக்கூடாது என்று ஒரு விதி இருந்திருந்தால்! இது என்ன நியாயம்?"
"விதிதான் என்னை இந்த வாழ்க்கையில் உன்னிடம் கொண்டு வந்தது அம்மா, அதற்கு நான் எப்போதும் நன்றியுள்ளவனாக இருப்பேன். விதி என்னை உனக்குக் கொடுத்தது, விதி இன்று நம்மைப் பிரிக்கிறது. ஆனால் ஒரு மனிதன் எப்போதாவது தன் விதியை எதிர்க்க முடிந்ததா, இல்லை, அது கடவுளுக்கு மட்டுமே.என்னுள் ஏதோ தெய்வபக்தி இருப்பதை நான் அறிவேன்,எப்போதும் அறிந்திருக்கிறேன்,ஆனால்,இப்போதைக்கு நானும் ஒரு மனிதன்,இரத்தமும் சதையுமாக பிணைக்கப்பட்டவன்.எனக்கு எதிராக என்னால் கூட நிற்கமுடியவில்லை.அது வருத்தமளிக்கிறது நான் உன்னைக் காயப்படுத்துகிறேன், இதை உங்களிடம் கேட்க எனக்கு உரிமை இல்லை, ஆனால் நீங்கள் கவலைப்படாமல் இருக்க முடியுமா, உங்கள் மகன் ராமுக்காக, பிரிவினையில் கவனம் செலுத்தாமல், திரும்பி வருவதைப் பார்க்க முடியுமா? நாம் இறுதியாக மீண்டும் சந்திக்கும் நாள் மற்றும் அந்த தருணம் எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கும் பசுமையான, எல்லாமே சிறப்பாக இருக்கும். பதினான்கு வருடங்கள் அந்த நம்பிக்கையை நீ எனக்குப் பிடிக்க முடியுமா?" இதைக் கேட்ட கௌசல்யா ஒருவித தெளிவுடன் ராமின் கண்களைப் பார்த்தாள். அவள் அவனது கையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்தாள், அவளுள் இருந்த வயதான ராணி திரும்பி வருவதை அவனால் பார்க்க முடிந்தது. இது பட்டத்தில் ஒரு ராணி அல்ல, ஆனால் அவளுடைய செயல்களிலும் அவளுடைய நடத்தையிலும். சாதாரணக் குடும்பத்தில் பிறந்தாலும், தன் தாய் ராணி செய்வது போல் பொறுமையுடனும், புரிந்துணர்வுடனும் எல்லாவற்றையும் செய்திருப்பாள் என்று ராமுக்குத் தெரியும், அவன் இளவரசன், கடவுள் என்று பாராமல், அவனையும் இப்படித்தான் வளர்ப்பாள். ஒரு சாதாரண மாடு மேய்ப்பவன்.
"அம்மா என்ன நியாயம் சொல்ல முடியும்?" ராமர் தொடர்ந்தார், "ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் அது எப்போதும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்! எனக்கு நீதி காடு போகிறது, என் தந்தை கைகேயி மாவிடம் கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுங்கள், நான் கோபப்படவில்லை. கைகேயி அம்மா என் தந்தையைக் காப்பாற்றினார். வாழ்க்கையில், அவள் அந்த வாக்குறுதிகளை என் தந்தையிடமிருந்து சம்பாதித்தாள், அதை அவள் மிகவும் விரும்புவதற்குப் பயன்படுத்த அவளுக்கு முழு உரிமையும் இருந்தது. அது அவளுக்கு நியாயம், அது நம் எல்லா விதிமுறைகளையும் சவால் செய்தாலும், அனைவரையும் காயப்படுத்தினாலும், இப்போது நான் உண்மையாக நிற்க வேண்டும். என் தந்தை சொன்ன வார்த்தை இது தான் செய்ய வேண்டும், இது தான் நான் பார்க்கும் நியாயம்."
கௌசல்யா எழுந்து நிற்க, ராம் அவளுடன் நின்றான். மீண்டும் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள். "ராம், என் மகனே, நீ மிகவும் புத்திசாலியாக வளர்ந்துவிட்டாய், நான் உங்களுக்கு கற்பித்த இந்த விஷயங்களைப் பற்றி இப்போது உங்கள் அம்மாவுக்கு நீங்கள் கற்றுக்கொடுக்கிறீர்கள். நான் எப்போதும் உன்னில் என்னில் ஒரு பகுதியைக் காணலாம், ஆனால் இப்போது நான் உன்னைப் பார்க்கிறேன். உண்மையில், நீங்கள் மிகவும் பெரியவர், நீங்கள் உண்மையில் ஒரு கடவுள், சென்று உங்கள் விதியை நிறைவேற்றுங்கள், நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் எனது ஆசிகள் எப்போதும் உங்களுடன் இருக்கும்." கௌசல்யாவின் கண்களில் இன்னும் கண்ணீர் வழிந்தது ஆனால் அவள் அதற்குப் பிறகு எதுவும் பேசவில்லை. ராம் அவள் அணைப்பில் ஒரு சக்தியை உணர முடிந்தது, அவள் உண்மையில் தன் ஆற்றலை அவனிடம் கொண்டு செல்வது போல, அது அவனுக்கு உலகில் எதிலும் உயிர்வாழ உதவும். அந்த நேரத்தில் ராமை எதுவும் சந்தோஷப்படுத்தியிருக்க முடியாது. நேற்றிலிருந்து மிகவும் சிரமப்பட்டிருந்தான் ஆனால் இப்போது அவனும் நம்பிக்கையுடன் இருந்தான், எப்போது திரும்பி வந்து தன் தாயை மீண்டும் இப்படி அணைத்துக்கொள்வான் என்று எதிர்காலத்தை நினைத்து, அந்த மறு இணைவு எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கும்!
கடைசியாக, அவன் தன் தாயை நீண்ட நேரம் பிடித்துக் கொள்ள விரும்பியபோதும் அவளை விடுவித்துவிட்டு கதவு வழியாக வெளியே செல்ல ஆரம்பித்தான்.
கௌசல்யா இன்னும் அவள் முன்பு நின்ற இடத்தில் நின்றாள், மனரீதியாகவோ அல்லது உடல் ரீதியாகவோ சோர்வாக உணர்ந்தாள், அவளால் அதிகம் நகர முடியவில்லை. அவள் ராமை ஒரு முறை நிறுத்த, அவன் அவளை திரும்பி பார்த்தான். "ராம், நடந்ததெல்லாம் எல்லாரையும் காயப்படுத்துதுன்னு எனக்குத் தெரியும், எல்லாத்துக்கும் மேல உன் அப்பா, ஆனா சீதா உன்னோட போக முடிவெடுப்பாள் என்று நான் நம்புகிறேன். அவள் உன்னுடன் இருந்தால் நீ பார்த்துக் கொள்வாய் என்று எனக்குத் தெரியும். என் மகனே, அவள் உன்னுடன் கிளம்புகிறாள், நீ அவளைக் கவனித்துக் கொள்வாய் என்றும், நான் இன்று தியாகம் செய்வது போல சமுதாயத்திற்காகவும் மற்றவர்களின் வார்த்தைகளுக்காகவும் அவளை தியாகம் செய்யும்படி கேட்கமாட்டாய் என்று எனக்கு உறுதியளிக்கவும்." ராம் கௌசல்யாவின் கண்களைப் பார்த்து தலையசைத்துவிட்டு கதவை சாத்திவிட்டு வெளியே சென்றான்.
அவன் எதுவும் பேசவில்லை ஆனால் தன் வார்த்தைகளை அலட்சியப்படுத்த மாட்டான் என்று கௌசல்யாவிற்கு தெரியும். ஆனால் ராம் உண்மையில் தன் வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவாரா? விதி மட்டுமே அதைக் கௌசல்யாவுக்கும், சீதாவுக்கும் மற்றும் முழு உலகத்துக்கும் சொல்லும்.
